خسته ام... مدتهاست! 

میشه یه روز بیدار شم و این خستگی تو وجودم نباشه؟

كوچه لره سو سپ میشم
یار گلنده توز اولماسون
هله گلسین هله گتسین
آرالیخدا سوز اولماسون

بعضي وقتا اينقدر در مورد احساسات آدما منطقي فكر مي شه كه اصلا فهميده نمي شن. 

دلم ايران ميخواد. دوست داشتم چشامو ميبستم و تق تق صداي در ميومد. چشامو باز ميكردم و توي اتاق خودم بودم. آرمان دم در بود و ميومد تو و هي اصرار ميكرد بيا موبايلامونو عوض كنيم و هي ميپرسيد سري بعد چي مي خواي سوغاتي برام بياري. منم هي سر به سرش ميزاشتم. بعدش از اتاقم ميومدم بيرون و ميرفتم اتاق امير. ميگفتم اميرو قل بزنيم؟ اونم ميگفت برو ذغال بزار بقيشو من ميزارم. ميرفتم تو آشپزخونه و ذغالارو ميزاشتم رو گاز و بر ميگشتم اتاقم و بعد چند دقيقه امير با قليون و منقل ميومد تو و شروع ميكرديم به قل كشيدن. بعد ميرفتم پايين پيش مامانم كه داشت قرمه سبزي درست ميكرد. يك عالمه قرمه سبزي مي خوردم و كلي با مامانم از اينور اونور حرف ميزديم. بعد بلند ميشديم با مامان ميرفتيم خريد پرده براي خونه و كلي هم تو راه مامان نصيحتم ميكرد. بعدش كه برميگشتيم خونه، بابا رسيده بود و رفته بود يه عالمه خرمالو و ازگيل از باغچه چيده بود. حياط رو هم آبپاشي كرده بود و صندليارو گذاشته بود وسط حياط. ميرفتيم پنج تايي ميشستيم تو حياط و خرمالو مي خورديم. چرت و پرت ميگفتيم و مي خنديديم. شب هم بچه ها ميومدن خونمون و شروع ميكرديم به ورق و فوتبال دستي و قليون و مسخره بازي. آخر شب هم مهسا و صفورا و نرگس مي موندن خونمون و تا صبح چت پتو مي كرديم. 

دلم ايران مي خواد. دلم بغل مامان و بابا مي خواد. دلم داداش مي خواد. دلم دوستاي ايران ميخواد. 

دلم اينجارو نمي خواد......

بعضي آدما باعث ميشن حس كني هيچ وقت خوب نيستي، هيچ وقت كافي نيستي، هيچ وقت كار درستي انجام نميدي!

بعضي وقتا دوست دارم برم يه شهر كوچيك. يه جايي كه هيچ كس ندونه من كي ام و چي كارم و از كجا اومدم. بشم اون آدم مرموزه كه هيچكس هيچي از گذشته اش نمي دونه. اونجا يه زندگي جديد شروع كنم. 

این همه مدت داشتم تو این خراب شده دنبال کار می گشتم پیدا نمی شد! حالا که تصمیم گرفتم برگردم استاد گرامی پیشنهاد کار بهم داده! کلا گند خورد به برنامه هایی که ریخته بودم!! آخه مملکته اینا دارن؟؟؟ والا!! :دی

محافظه كار شده بودم. اون اولا كه اومده بودم اينجا. از يه طرف تنهايي خيلي اذيتم ميكرد، از يه طرف هم رابطه با آدما خيلي برام سخت شده بود. به اين فكر ميكردم كه كاري كنم كه دو سال ديگه كه ميخوام از اينجا برم، جدا شدنم اونقدري سخت نباشه كه وقتي ميومدم بود!

ولي آدميزاده ديگه. يادش ميره. يادش مي ره كه وقتي ميومد چقدر سخت بود جدا شدن. كه اون موقع ها فكر مي كرد همه چيز رو ول كردن و اومدن به معني اينه كه همه چيزايي كه قبلا ساخته بودي رو خراب كردي. يادش ميره عهدهايي كه با خودش ميبنده. 

الان كه دارم به برگشتن فكر مي كنم، دوباره همه اون حسها مياد سراغم. اين همه تلاش، اين همه حس، اينهمه چيزايي رو كه اينجا ساختم رو بايد ول كنم و برم و دوباره روز از نو روزي از نو! ميگم از نو چون وقتي برميگردم هيچي مثل قبل نيست. هيچي. آدما، شرايط، خودم و همه چيز عوض شدن. انگار بايد برم و يه زندگي جديد شروع كنم. قبول! راحتتر از وقتيه كه ميومدم اينجا. ولي اگه ديگه نميتونستم تو اون شرايط زندگي كنم چي؟ دوباره كوچ؟ دوباره شروع جديد؟ 

احساس مي كنم توي يه چرخه گير كردم. تكرار، تكرار، تكرار.... 

ميترسم اين وسط كم بيارم ديگه. شايد هم كم آوردم. 

اينه كه شك ميكنم هي. شك، شك، شك...

چي ميشد مثل قديم كوچ كردن اينقدر راحت نبود؟ حداقل يكي از دغدغه هامون كم ميشد....

وقتايي هست كه دوست داري يه چيزي بگي ولي ميدوني كه نبايد. 

وقتايي هست كه احساس ميكني يه چيزي ميخواد بگه ولي مي دونه كه نبايد. 

وقتايي كه بدت مياد از اين بايدا و نبايدا!